Tuesday, April 3, 2012

तिमी जाँदा


तिमी मेरो मस्तिष्क आत्मा अनि शरीरमा ।
आत्मा चुँडी शरीरलाई उनि गयौ झिरमा ।

आउँथ्यौ तिमी सपनीमा कल्पना र सम्झनामा,
भगवान सरी पूजा गरी राखेकैथॆं शिरमा ।

कति कठोर मुटु तिम्रो ढुंगा भन्दा पनि साह्रो,
खुशी हुन खोज्दै थिएँ हालिदियौ पिरमा ।

स्वर्ग मैले पाएकीथंे तिमीलाई भेटेपछि,
छलगरी पारीदियौ चोटैचोटको जंजीरमा  ।

सुनसान यो जीवनमा एक्लोपना थपिदियौ,
बोलायौ कि जस्तो लाग्छ मन छैन थिरमा ।

ओह.... तिमी मस्तको बैमानी !!!!

केस केस्राबाट शुरु भएका स्पर्श काउकुति लगाउँदै सर्दै–सर्दै गए । निधार, परेली, गाला र चिउँडो हुँदै, सुस्तरी–सुस्तरी तलति...