Sunday, December 27, 2015

श्रृजना


dedicated to dear friend SRIJANA 










सुख देखेकी, दु:ख बुझेकी ।
गुणहरुको, रसले रुझेकी ।
प्रतिभाकी धनी, कलाकी खानी ।
तिमी त हौ, प्रेरणाकी रानी ।
समभाव तिमीभित्र सब्को भावना ।
किनकी तिमी हौ फरक “श्रृजना”।

कहिले क्यानभासमा रंगहरु पोत्दै ।
कहिले कन्भर्समा खेल मैदान जोत्दै ।
भान्छामा रमाउने गर्दछीन बिदामा ।।
कहिले लुगा सिउने, मेसीन र फित्तामा ।
कहिले मिनिस्कट, डिस्को र डानस ।
छोडिनन् कहिल्यै खुसी हुने चानस ।
तिम्रो कन्ट्याक्टमा, हुने सब्को तिर्सना ।
किन कि तिमी, हौ फरक “श्रृजना”

भो अफिस र कामको, कुरा के लेराउनु,
अफिसमा त उनिसँग, पर्दथ्यो डराउनु ।
मिहेनतमा त उनि, सबेैभन्दा अघि ।
अफिस मै हुन्थिन्, डुबिसक्दा नि रबी ।
महिला र पुरुषमा अन्तर नदेख्ने,
अन्तर गरे कसैले, उस्लाई बिचारले लखेट्ने ।
हास्न हसाउन कसैले, तिमीसँग सिकोस् ।
तिम्रो जिन्दगी सृजु, हासोमा नै टिकोस् ।
सक्दैनौ हामी तिमीलाई, कहिल्यै बिर्सन ।
किन कि तिमी, हौ फरक “श्रृजना” ।

 न हेपिन रुचाउने, न हेपेर रमाउने,
आफ्नै मिहेनतले केही चिज कमाउने ।
चाहान र लक्ष्य तिम्रो, पुरा हुदै जावोस
तिम्रा सिप निखारिदै, छुरा हुदै जावोस् ।
जिवनको यात्रामा जाँहा पुगेपनि
हाम्ले टेक्ने धर्ती सधैं, एउटै हुनेछ ।
यति नजिक भइयो, याँहासम्म आउँदा,
तिम्रो हासो,पिडाले हामीलाई नि छुनेछ ।
बिश्वास छ हामीलाई तिमी माथि यति,
भयौ भने नि तिमी, बिजी अत्ति अत्ति ।
निकाल्छौ समय, हाइ हेल्लेको बाहाना,
किन कि तिमी, हौ फरक “श्रृजना”
किन कि तिमी, हौ  फरक “श्रृजना” 

Tuesday, December 1, 2015

जुन र उनी






Creator: Priyanka Singh 








जब टुकी निभाउन पर्यो, 
किताब बन्द गर्नुपर्ने बाध्यता भयो। 
तर इच्छा त हेर, 
अध्यारोमा टल्केको जुनलाई 
जान दिनन् उन्ले खेर ।
झ्यालबाट जुनको उज्यालो अंगाल्दै, 
पढ्थीन उनी किताबका शब्द भाका हाल्दै ।

पढ्नलाई धेरै परिस्थितीसँग उनी जुधीन् ।
आखिरमा एकदिन आफ्नै खुट्टामा उभीइन् । 
त्यसको लागि कष्ट कति कति उन्ले सहिन् । 
एक्लोपनमा उन्को, उनि आफै बनिन् साथी ।
कहिलेकाही उठ्छ प्रश्न उन्को आफ्नोपन माथी ।

होसमा या बेहोसीमा, या त हो फेरी खामोसीमा
उन्को त्यो पिडामा म पनि निदाउन सकिन ।
उन्को दुखको यो आभास, उन्को खुसीको सुवास,
कस्को होला त त्यो हात, जस्ले दिन्छ उन्लाई साथ ।
जब जुनलाई देख्छु उन्लाई सम्झिन्छू । 
जब उन्लाई देख्छु म जुनलाई सम्झिन्छू । 

ओह.... तिमी मस्तको बैमानी !!!!

केस केस्राबाट शुरु भएका स्पर्श काउकुति लगाउँदै सर्दै–सर्दै गए । निधार, परेली, गाला र चिउँडो हुँदै, सुस्तरी–सुस्तरी तलति...