Tuesday, June 13, 2017

रातो

















म मृत्युसँग लडाई लडीरहँदा   
तिम्रो आँखामा त्रासहरु देखिरहेछु 
म मरेपछि तिमीले भोग्नुपर्ने जिवनप्रति
काहाली लाग्दा आभासहरु देखिरहेछु । 
त्यो त्रास प्यारो मान्छे गुमाउनुको, 
त्यो त्रास मुस्कुराउने सपना त्यागी 
पिडा मात्र समाउनुको 

तिम्रो जिन्दगीबाट म बिदा भई गएपछि, 
आर्यघाटमा म जलेर खरानी भएपछि, 
सबैका ध्यान अब केवल तिमीतिर खिचिनेछ, 
बिचरी, कठै, अवला नारी, कसरी रहली अब ? 
यस्तै यस्तै शब्दहरुले तिम्रो मुटु थिचिनेछ । 
कसरी रहली अब भनेर ब्यथा बाड्न खोाज्नेहरु नै  
तिम्रा पाईला पाईलामा ठेस बन्नेछन्, 
तिम्रो हरेक श्वासप्रश्वासको हिसाब खोज्दै, 
पिठ्युबाट छुरा घोपी, आँखा सामु वेस बन्नेछन् । 

उता मेरो चिताले धुँवा फालिरहँदा, 
छिमेकीले तिम्रो सिँउदो पखालिरहेका हुनेछन्  
उता म आगोमा परिणत हुँदै गर्दा
यता तिम्रा गरगहना फुकालीरहेका हुनेछन्,
तिम्रा निर्दोश हातहरुलाई ढुंगामाथि तेस्र्याएर 
सुँडौला नाडीमा गुन्जिरहेका काँचका चुरीहरु
निर्दयी बनि झ्याम–झ्याम्ती फुटाईनेछ । 
केही छ कि अझै निकाल्न, फुकाल्न बाँकी भनी 
पाउदेखि नियाल्नेछन् र तिम्रो गलाको डोरो चुडाईनेछ । 

तिमी अर्धचेत लल्याक–लुलुक भईदिनेछौ
जसले जता डो¥यायो उतैतिर गइदिनेछौ, 
तिमी जस्तै–जस्तै देखिने ति कैयौं महिलाहरु 
तिमीलाई पाउदेखि शीरसम्म लुछिरहनेछन्, 
रातो रहन हुन्न कतै भन्दै 
निधारको टिका पुछिरहनेछन् 

मलाई सम्झना छ अझै पनि, तिमीलाई लिन आउँदा 
तिम्रा सँगीहरुले तिमीलाई गुराँस झै रातै सजाएका थिए
आज म ्तिमीलाई छोडर जाँदा तिम्रा देवरानीजेठानीहरुले  
तिमीबाट रातोलाई अलग्याई रहेछन्, 
घोटी–घोटी कोट्याई–कोट्याई तिम्रो शरीरका 
कुना काप्चाहरुबाट रातो निकालीरहेछन् । 

तिमी माथि गरिएका ति व्यवहारहरु 
मलाई किनकिन निर्दोशलाई सजाय झै लागिरहेछ 
यस्तो सजाय मानौ म तिमीद्धारा मारिएको हुँ 
र तिमी मेरो ज्यानमारा हौ,  

तिम्रा क्रियाकलापहरुमा अब सिमारेखा कोरिनेछन्, 
दिनदिनै गरिने कैयौं गतिबिधीहरु निषेधित बन्नेछन्, 
यदि मिल्थ्यो भने धर्म र परम्पराको आडमा
तिमीले फेर्न श्वासको हावा पनि खटाएर दिने थिए । 
यो नगर, त्याहाँ नजाउ, उसको सामु नपर 
यता नटेक्नु, त्यतातिर नछुनु अनि यि सब नलगाउनु

हो तिमीलाई अब लगाउन दिइने छैन रातो 
र राता जस्तै देखिने चहकिला रंगहरु 
तर मलाई तिमी रातोमा असाध्यै मनपर्छ
रातो नै त हो एक नारीको शक्ति र उमंगहरु 
तिमीबाट रातो खोसेर तिमीलाई शक्तिहिन बनाएको
अहँ मलाई पटक्कै चित्त बुझेको छैन, 
जिउँदो मान्छेको शरीरबाट निकालेर 
किन चढाउँछन् रातो एक लासमाथि ? 

रातो त तिम्रो हो, रातो जिउदो मानिसको हो । 
नपत्याए आफ्नो छालालाई अलिकति चिमोटेर हेर्नु, 
त्याहाँबाट रातो निस्कनेछ, त्यसलाई रगत भनिन्छ, 
त्यो रातो तिम्रो हो, रातो जिउदो मानिसको हो । 
त्यो निधार तिम्रो हो टिका तिम्रो हो, 
सोह् श्रृंगार तिम्रो हो, गाजलको धर्र्का तिम्रो हो,
मखमली चोली र रातो सारी तिम्रो हो, 
चुल्ठोमाथि सजिने फुलका भारी तिम्रो हो । 

रातो नारीको शक्ति हो, रातो प्रेमको प्रतिक हो, 
रातो देवीको प्रसाद हो, रातो आत्मविश्वास हो ।  
यो आग्रह मेरो तिमीलाई या अन्तिम ईच्छा मान
मेरो मृत्यु पछि पनि हुनु तिमी राातो, रातो तिम्रो हो, 

यो  धर्ती तिम्रो पनि, यो आकाश तिम्रो पनि, 
तर तिम्रो शरीर, तिम्रो जीवन मात्र तिम्रो हो, 
तिमी जिउदो मानिस हौ, रातो जिउदो मानिसको हो, 
त्यसैले म चाहान्छु तिमी रातोमा सजिनु, 
किन कि रातो मेरो होइन, रातो तिम्रो हो । 
रातो केवल तिम्रो हो । 

2 comments:

  1. कस्ताे मुटु छुने किवता हाे ।।।। यस्ताे thoughts haru मुटु काे कुन कुना बाट अाउछ ।।। साचिकै हृदय लाई छाेयाे तिर्माे कविता ले।।।

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thank You :) kahile kaahi aauchan thoughts haru :)

      Delete

तिमी गयौ सबथोक गयो

तिमी गयौ कसैलाई खबरै नगरी, जाँदाजाँदै चैनका प्रहर लग्यौ ।  आफ्नाहरुको माझमा, हाँस्ने खेल्ने रमाउने, सपना र रहर लग्यौ ।  ...