Thursday, August 23, 2012

सहयात्री


यो जिवनको साथी हो को के जानु र म ।
छ ऊ कुन चिजको भोको के जानु र म ।

सुख सयालमा हुर्किएर मात्तिएको छ कि,
या पिडा र अभावमा रोको के जानु र म ।

सजिएका छन् कि सपना उस्का मुटुभरि,
या छ चोटै चोटको पोको के जानु र म ।

ति आँखामा रहन्छु कि तस्विर बनेर म,
या हुनेछु आँशुको फोको के जानु र म ।

आँउनेछौँ कि समिपमा दुरी कतै नराखेर,
या हुनेछौँ हामी को- को के जानु र म ।

बरालिएर उस्ले आफ्नो इज्जत फालेको छ, 
या छ अति मायालु र चोखो के जानु र म ।

12 comments:

  1. यो जिबन तिम्रै लागि साचेको छु
    तिम्रै लागि हरदम बाचेको छु
    दोधार म रैछौ तिमि आफै
    आज छोडी जादा पागल झेई हासेको छु

    ReplyDelete
  2. Replies
    1. Thanks alot Milan Ji and Sushil Bro :)

      Delete
  3. Nice refreshing poetry. It takes some guts to create such a beautiful piece. Kudos.
    @BCarkey

    ReplyDelete
  4. आँउनेछौँ कि समिपमा दुरी कतै नराखेर,
    या हुनेछौँ हामी को- को के जानु र म । wowwwwwwwww keep it up dear

    ReplyDelete
  5. Thank U Very Much @BCarkey & jayanti paudel:):)

    ReplyDelete
  6. ekdum ramro lagyo .. jo bhaye ni jasto bhaye ni timlai dherai maya garcha herirakha na..

    ReplyDelete
  7. शब्द संयोजन मज्जाको छ । :)

    ReplyDelete
  8. Thanks सबिन एकतारे Ji & heeratamang JI :):)

    ReplyDelete

तिमी गयौ सबथोक गयो

तिमी गयौ कसैलाई खबरै नगरी, जाँदाजाँदै चैनका प्रहर लग्यौ ।  आफ्नाहरुको माझमा, हाँस्ने खेल्ने रमाउने, सपना र रहर लग्यौ ।  ...